همایون غنیزاده، کارگردان و نویسنده تئاتر، بار دیگر در واکنش به موج فزاینده اعدامها در ایران، با انتشار متنی تند و کنایهآمیز، به استفاده جمهوری اسلامی از مجازات مرگ به عنوان ابزار سرکوب اعتراض کرد. او پیشتر نیز پس از کشتار آبان ۱۳۹۸، در مراسم جشن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران، با یادکردن از پویا بختیاری و تأکید بر مسئولیت اجتماعی هنرمندان گفته بود: «مردم را نباید تنها بگذاریم.»
غنیزاده این بار در متنی با عنوان «اعدام کنید» مینویسد:
«اعدام کنید. همه را اعدام کنید تا شاید کلمات از خفگی بیرون بیایند.
حتماً این همه اعدام برای آن است که ما بفهمیم شما در حال ساختن جهانی بهتر هستید. اعدام کنید تا از خواب غفلت بیدار شویم. شاید ما نمیفهمیم که چرا هر طناب دار، گامی به سوی آیندهای روشنتر است و بیجهت از اعدام بیزار شدهایم.
پس برای همین است که زیر بمباران هم نباید اعدام متوقف شود. زیر تحریم هم نه. بنزین گران میشود؟ چه باک؟! اعدام نباید تعطیل شود.
برای این جامعه، موشک و بمب و جنگ و مانور جنگندهها و تورم و گرسنگی و زندان و تحریم و حصر و دلار و شیشههای چسبخورده و قطعی اینترنت و ویرانی پلها و زیرساختها کافی نیست؛ اعدام است که این منظومه را کامل میکند.
شاید اصلاً خوشبختی همین باشد و ما اشتباه تعریفش کردهایم. مگر میشود شما دلسوز مردم نباشید؟ مگر ممکن است نخواهید هر صبح که بیدار میشویم، احساس خوشبختی بیشتری کنیم؟
برای همین، اعدام حتی زیر سایه جنگ هم متوقف نمیشود. اگر جنگ نتوانست، اگر فقر نتوانست، اگر محرومیت نتوانست، اگر زندان نتوانست و اگر هزار انگ و برچسب کافی نبود، خبر اعدام ـ آن هم در ملأعام ـ حتماً میتواند امید، پویایی و نشاط را به جامعه تزریق کند.
اینها استعاره نیست. کنایه هم نیست. این فلاکتِ شخصیِ کسی است که آنقدر فهم ندارد تا بتواند به خبر اعدام با نگاه مثبت بنگرد؛ کسی که بلد نیست از انرژی طنابهای دار، لبخند بسازد و فریاد بزند:
“پیش به سوی فردایی بهتر!”
اعدام کنید.
زندان کنید.
ببرید.
بدوزید.»
______________________________________________
