بایگانی دسته: یادداشت‌های شخصی

بخش دوم پس از آن که حدود بیست دقیقه بعد راننده‌ی جوان افغانی که در یک دیارغریب اسلامی با زبان شیرین دری‌اش مثل هم وطن من بود – که اصل همانا زبان است و نه جغرافیای سلطانی‌ی تغییر پذیر که … ادامه‌ی خواندن→

  بخش نخست من در پانزده کشور دنیا بین دو ماه تا بیست سال زندگی کرده‌ام. اگراز من بپرسند در کجا از همه خوش‌تر بوده‌ای می گویم: ایران و در زمانی که شب‌ها در پایین تخت مادرم روی زمین می‌خوابیدم … ادامه‌ی خواندن→

یک – محله‌ای که من در آن به دنیا آمدم و تا سی و پنج سالگی در آن زندگی کردم با نام چهارراهی معروف است که در زمانی حدود یک قرن همه جور آدم غیرمتعارف را به خود دیده بود. … ادامه‌ی خواندن→

  جلال مقدم ، بهمن شعله‌ور و جلال آل‌احمد معلمان مدرسه‌ی ” شاپور تجریش” بودند. آن‌ها که نوشته‌ی من ” دو جلال ” را خوانده‌اند ( این شماره با تأخیر / شماره‌ی ٤ / ١٣٨٦ ) ادای دین و احساس … ادامه‌ی خواندن→

دوست کهنسالی برای من تعریف می‌کرد که از اولین سال‌های دبیرستان در نوجوانی طبع شعر داشته است و حتی انشاهای خود را به شعر می‌نوشته است. از اشعار پیرانه‌اش هم کاملا معلوم بود که او بر فنون و بدایع شعر … ادامه‌ی خواندن→

قدر مجموعه‌ی گل مرغ سحر داند و بس که نه هر کاو ورقی خواند معانی دانست نخست دوست عزیزی را که این مطالب را برایم فرستاده است سپاس دارم . فکر می‌کردم هفتاد سال پیش اگر این بزرگداشت حافظ در … ادامه‌ی خواندن→

دوست خواننده‌ای در شماره‌ی گذشته توجه مرا به صفحاتی از مهر نیوز جلب کرده‌اند که مربوط به بزرگداشت حافظ بوده است و ظاهرأ در شهر کتاب شعبه‌ی مرکزی جمعی از نام‌های آشنا مطالبی را در باره‌ی حافظ گفته‌اند که این … ادامه‌ی خواندن→

در یک متن انگلیسی دیدم که جمله‌ی زیر را به مولانا نسبت داده‌اند:‌”‌شادی غم بی‌نقاب ماست‌”؛ جمله‌ی فوق العاده‌ای که می‌تواند از مولانا باشد اما در یک معادله‌ی محال حتی منطقا نمی‌توانیم غم را شادی‌ی پنهان خود بدانیم چرا که … ادامه‌ی خواندن→

از: محسن صبا . آقای کتیرایی نوشته‌اند : دکتر فریدون آدمیت رساله‌ای هم درباره‌ی سید جمال‌الدین اسدآبادی نوشته بود که در بیش از سه دهه پیش آماده‌ی چاپ بود اما پس از آن دیگر حال چاپ آن را نیافت . … ادامه‌ی خواندن→

بخش دوم کتاب‌فروشی‌ی گوتمبرگ در خیابان منوچهری نزدیک کافه‌ی جمشید قرار داشت که جواد مقامی شب‌ها در آن‌جا خراباتی می خواند. بعضی وقت‌ها اگر سر شب از کافه‌ی ری در می‌آمدیم و سری به گوتمبرگ می‌زدیم تک و توک کلاه … ادامه‌ی خواندن→

بخش اول به یاد دارم که پدرم یک شب با نان و پنیر و هندوانه به خانه آمد و همان دم در تکه کاغذی به دست من داد که رویش نوشته شده بود ” جامع‌التمثیل “ من دوازده سال‌ام بود … ادامه‌ی خواندن→

چندی پیش رضا قاسمی در سایت خود (دوات ) نوشته بود که در اسرارالتوحید برای “اژدهای سیاه ” از واژه‌ی شخص استفاده شده، و اضافه کرد که این خوانشِ متفاوت را باید یک “هدیه ” به زبان فارسی بدانیم. البته … ادامه‌ی خواندن→

بخش دوم اما به گمان من بهترین فیلم مسعود بعد از انقلاب “دندان مار” بود. این فیلم یکی از دقیق‌ترین و به اصطلاح سینمایی‌ترین کارهای او بود و در همان سالی به نمایش در آمد که “هامون” داریوش مهرجویی همه‌ی … ادامه‌ی خواندن→

بخش اول مسعود کیمیایی را بیژن الهی با من آشنا کرد. من و بیژن دور و بر هیجده- نوزده ساله یودیم و مسعود بیست و دوساله بود و گیتار می‌زد و رساله‌ای در موسیقی‌ می‌نوشت و هنوز بوبرنگی از فیلم‌سازی‌ی … ادامه‌ی خواندن→

گذشته از حافظ که تمام زندگی‌ام را با هنر و کمال شعر خود تسخیر کرده است مقالات شمس تبریزی دومین متنی‌ست که از بدو انتشار کتاب بالینی‌ی من بوده است. علاقه‌ی من به مقالات سوای حکایات و تمثیلاتی که از … ادامه‌ی خواندن→

زمانی که صلاح‌الدین زرکوب مرشد محبوب مولانا که به دیوار می‌گفت “دیفار ” درگذشت مولانا سرودن مثنوی را که دفتر اول آن را که به نام او آغاز کرده بود کنار گذشت و مدتی سوگوار و بی‌حوصله از خانه بیرون … ادامه‌ی خواندن→