اساتید حسین علیزاده و فرهاد فخرالدینی
جواد مجابی رمان نويس، شاعر، روزنامه‌نگار و طنز پرداز هم پركشيد
او معتقد بود كه در زمينه طنز ادبى در مطبوعات،. آدم‌هايى مثل ايرج پزشكزاد، دكتر محمود عنايت و بعدها عمران صالحى ،، اول اديب بودند و بعدها وارد مطبوعات شدند.
در واقع اين اشخاص كار خودشان را از مطبوعات شروع نكردند، بلكه اول متون قديمى را مطالعه كردند و با اندوخته دانش وسيع و شناخت كامل از بزرگانى مانند : رودكى، حافظ، سعدى، عبيد و …… شروع بكار كردند مانند دهخدا !!!!!
دهخدا يك عمر نظم و نثر كل ايران را در ذهن خودش داشت و زمانى كه خواست، چرند پرند را بنويسد، اگر چه به ساده‌ترين زبان، ولى پشتاش دانش وسيعى از خوانده‌ها بود.
دهخدا يكى از الگوهاى من از نظر شرافت انسانى است و ديگرى مصدق است كه در جمله معروف‌اش گفته،،، ايران معشوقه ما است.
همکارمان هلن شوکتی در هر شماره به موسیقی و هنرمندان ایرانی که به نوعی در اعتلاء و ارائه این هنر روح‌پرور دست داشتند می‌پردازد که همه‌ماهه از نظرتان می‌گذرانیم.
فصل پنجاه و سوم
هلن شوکتی
شهريور! زاد روز خالق زيبايى ها،،،،استاد حسين عليزاده تك‌سوار دشت اميد
مردى كه سكوت‌اش هم موسيقى است
امروز يكى از چهره‌هاى مطرح و تأثير گذار موسيقى و هنر ايران ٧٥ ساله شد. مردى آرام و موقر كه از كودكى نزد اساتيد معتبر درس موسيقى گرفت و هميشه به دور از حواشى، تبديل به يكى از موفق‌ترين موسيقيدانان ايرانى در عرصه جهانى شد. هفتاد و پنج‌سالگى حسين عليزاده، فقط تولد يك موسيقيدان نيست،
تولد دوباره‌ى بخشى از حافظه شنيدارى ماست.
نام او با صداهايى گره خورده كه سال‌هاست كه در زندگى ما جريان دارند، با شور و نوا ، با تار و سه تار، با لحظه‌هايى كه موسيقى از مرز * نت *و دستگاه عبور كرده و به زبان تجربه‌ى جمعى ما بدل شده است
حسين عليزاده هفتاد و پنج ساله شد. او مي‌گويد: هر چقدر بتوانيم موسيقى ايرانى را حفظ كنيم بخشى از ثروت جهانى را حفظ مى‌كنيم.
اين فقط مربوط به چهار چوب ايران نيست، همانطور كه موسيقى در جهان ديگر هم در حال رشد و پويايى است.
در واقع اين موسيقى متعلق به انسان و جهانى است كه حد و مرزى نمى‌شناسد.
مثلأ اين چهاردهه را ببينيد كه با همه نگاه‌هاى محدود اجتماعى،. صداهايى با اعتماد به نفس بيش‌ترى از حنجره‌ى زنان شنيده مى‌شود، و ما در آينده در جامعه‌اى زندگى خواهيم كرد كه زن و مرد با هم برابر خواهند شد.
وقتى به كارنامه عليزاده نگاه مي‌كنيم، با مجموعه‌اى از تجربيات متفاوت روبرو مى‌شويم،؛. از تركمن* و شورانگيز *گرفته تا نى‌نوا* راز ونياز* دلشدگان* رازنو* و ديگر آثار او؛؛؛
حسين عيلزاده نشان داد كه چگونه از امكانات ساز ايرانى براى رسيدن به بيانى متفاوت مي‌شود استفاده كرد.
نى‌نوا** يكى از آثار اوست كه از جايگاه ويژه‌اى در موسيقى ايرانى برخوردار است.
شورانگيز** اثرى است كه استاد با همراهى ارشد طهماسبى دونوازى تار را تجربه كرد.
بخش بزرگى از كارنامه او به موسيقى بى كلام Instrumental تعلق دارد و اين در حالى است كه موسيقى بى‌كلام جايگاه چندان پررنگى در بين مخاطبان موسيقى ايران نداشت.
شايد يكى از ويژگى‌هاى استاد؛. همين جسارت و انتخاب فرم و مسيرهاى كم‌تر تجربه شده بودند.
عليزاده را نمي‌توان فقط با تار و سه تار، يا با آهنگسازى فيلم شناخت، اهميت او در موسيقى ايرانى از جايى مى‌آيد كه توانسته ميان سنت و تجربه، ميان رديف دستگاهى و زبان تازه موسيقيايى و ميان موسيقى ايرانى و مخاطب امروز پلى ماندگار ايجاد كند.
تولد ٧٥ سالگى حسين عليزاده در خانه فرهاد فخرالدينى با حضور چهره‌هايى از جامعه موسيقى، اعضاى * اركستر سازهاى ايرانى خالقى* و داوران جايزه ملى آهنگسازى روح الله خالقى برگزار شد و در آن (نشان استاد روح‌الله خالقى ) به اين موسيقيدان مطرح ايرانى اهدا گرديد.
اين جايزه كه چهارمين دور آن، امسال و با اهداى آن به حسين عليزاده در منزل استاد فرهاد فخرالدينى برگزار شد، هر سال به يكى از استادان و چهره‌هاى تأثيرگذار موسيقى ايران براى سال ها فعاليت در عرصه موسيقى و آفرينش آثار و آموزش، اهدا مى‌شود.
زيبايى اين مراسم در اين بود كه فرهاد فخرالدينى در دور گذشته برنده‌ى اين جايزه بوده و امسال مراسم در منزل او برگزار شد، و استاد نشان جديد را به استاد حسين عليزاده تقديم كرد.
حسين عليزاده در سال ١٣٦٢ با ساخت آلبوم نينوا موسيقى‌اش را كه گويى شكل فاخرى پيدا كرده و مخاطبان خاص و متخصص داشت را به خانه‌هاى هر ايرانى فرستاد و با ارتباط عميقى كه با مخاطبان خود پيدا كرد؛ او را از يك استاد موسيقى در محافل تخصصى، به يك آهنگساز محبوب و سرشناس تبديل كرد. اين بار مخاطب با يك پديده متفاوت مواجه شد كه ارتباط مستقيمى با قلب‌اش برقرار مى‌كرد.
حسين عليزاده هرگز خودش را با يك سبك و حوزه محدود نكرد و در كنار موسيقى سنتى، كار آهنگسازى فيلم از جمله دلشدگان كارى از على حاتمى و آثار موسيقى فيلم‌هايى چون گبه، زشت وزيبا، آواز گنجشك‌ها و ملكه،،،را هم در كارنامه‌ى هنرى خود ثبت كرده است .
سه آلبوم بى تو بسر نمي‌شود ،،،فرياد،،،به تماشاى آب‌هاى سپيد ،،موفق به دريافت جايزه گرمى در بخش بهترين آلبوم سنتى جهان شد.
و از دريافت نشان شواليه هنر *ضمن قدردانى از كشور فرانسه * امتناع كرد و خود را بي نياز از دريافت هر نشانى دانست.
حسين عليزاده در منطقه سيدنصرالدين بازار تهران از پدرى اهل اروميه زاده شد. پس از تحصيل در هنرستان موسيقى به دانشكده هنرهاى زيباى دانشگاه تهران رفت و هم زمان در مركز حفظ و اشاعه موسيقى به آموزش هنرجو و اجراى كنسرت پرداخت. او مدتى از ايران خارج شد و در ايتاليا و پس از آن به آلمان رفت و در مدرسه عالى هنرهاى برلين تحصيل كرد.در سال ١٣٦٤ به ايران برگشت.
در دهه ٧٠ رياست هنرستان موسيقى را بر عهده داشت و از اواخر دهه ٧٠ تا سال ١٣٨٤ با محمدرضا شجريان در قالب گروهى چهار نفره همراه با كيهان كلهر و همايون شجريان به برگزارى كنسرت و اجراى برنامه در كشورهاى مختلف مشغول بود.
حسين عليزاده براى گسترش توانايى هاى صوتى موسيقى ايرانى؛ سازهاى نويني مانند سلانه و شورانگيز را ابداع كرده است.
______________________________________________
