واژگان خانگی

یک شعر از: بکتاش آبتین

آقای جمهور!

سرزمین من

ذهن من است

من آزادم

و در سرزمین من 

تو تنهایی

یک شعر از: بهرام اردبیلی

گلوگاهم را ببوس!

آوازی ‌که

واپسین نفس‌اش

برنیامد

یک شعر از: غلامرضا بلگوری

می‌توانم
گلی باشم در شوره‌زار
لنگه کفشی در بیابان
خروسی که صبحدم، صدایش را
قیچی کنند
اما بوسه‌های نداشته‌ات را
کجای دلم بیاویزم

بهار که در کف دستم نیست
و شکوفه‌ی بادام در دلم
گلاب را به صورتت بزن
موسیقی کلمات را بریز
روی گونه‌های زنی که در بستر رنج
به فکر نوشاندن آب
به ماهی سرخی است که در تنگ آب
رویای چشیدن اب دریارا داشت

همین که بخندی
من پای درختان سیب خودم را زنده بگورخواهم کرد
و میراث من دوست داشتن تو خواهد بود
که در ذوق حیات ذوب شوی

مهر ماه ١۴٠۵ رشت

یک شعر از احمد شاملو

شاملو بیش از همه ی شاعران معاصر از آزادی سخن گفت ، اما فروتنانه خطاب به ایران درودی نقاش نام آور معاصر ، در شعری خطاب به او چنین سروده است: 

” تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و 

آن نگفتیم 

که به کار آید 

چرا که تنها یک سخن 

یک سخن در میانه نبود :

آزادی !

ما نگفتیم 

تو تصویرش کن! “

یک شعر از : مظاهر شهامت

سخن گفتم از گورستانی

که وطنم بود!

کساد کردن دست‌های گورکنان

قصد من نبود

خواستم شما کم‌تر بمیرید

نه؟

این‌همه جسد شما باشید در جابه‌جای کوچه

به‌دنبال خطی می‌روم من

که گلی سرخ 

در سفری در باد

بر آسمان کشیده است

یک شعر از: رسول یونان

تو ماه را

بیشتر از همه دوست می داشتی

و حالا

ماه هر شب

تو را به یاد من می‌آورد

می‌خواهم فراموشت کنم

اما این ماه

با هیچ دستمالی

از پنجره‌ها پاک نمی‌گردد