یاد بعضی نفرات «هوشنگ چالنگی»

از: شهرام گراوندی

میراث سینه به سینه قوم را سرود و رفت!  


هوشنگ پالنگی


شهرام گراوندی

 

هوشنگ چالنگی زاده‌ی ۲۹ مردادماه ۱۳۲۰ روستای لاکم از توابع باغملک و بزرگ شده‌ی مسجدسلیمان است. مرتبه‌ی تخست؛ با مجله و کتاب طلایی “خوشه” به همت احمد شاملو به دنیای شعر معرفی شد. برادر ِ دیگر هوشنگ، جمشید چالنگی است که متولد ۱۳۲۷ است و همکار احمد شاملو در همین مجله‌ی خوشه در دهه‌ی ۴۰ که این همکاری و مداومت ادامه یافت تا پس از انقلاب با هفته نامه‌ی “کتاب جمعه “. جمشید، شعر و شاعری را وانهاد و یک سره به کار روزنامه‌نگاری و خبرنگاری پرداخت که یک نمونه‌اش حضور ۲۰ ساله‌ی وی در قاهره است. هوشنگ اما، به جرات می‌توان گفت جدی‌ترین شاعر خوزستانی است. عمیق، فکور، منزوی، و فاقد عطش دیده شدن!.

او از بانیان شعر حجم و شعر دیگر بود. همراه با یداله رویایی و بیژن الهی و داوود رمزی و هوشنگ بادیه نشین و محمود شجاعی و پرویز اسلامپور و که و که و که. جریان و بنیانی که شعر نو و سپید را به سمت و سوی دیگری رهنمون ساخت.

شاید اگر مدیا نبود و تحول در رسانه و دگرگونی ماهیت اطلاع رسانی، خلوت عظیم و عمیق هوشنگ هرگز مخدوش نمی‌شد. او تمایل و علاقه‌ای به چاپ کتاب نداشت؛ دو کتاب با توزیع بد و محدود در سال های ۸۰ ” آن جا که می ایستی” و ۸۱ ” نزدیک با ستاره مهجور” ، و بعد ناگهان با انتشار “زنگوله تنبل”، نامش دوباره بر زبان‌ها افتاد. در حالی که او، اولین منتقد و معترض به چاپ کتابش شده بود! شعر هوشنگ ولی حیات دیگرباره یافت. رسانه کار خودش را کرده بود! شعر باشکوه دهه ی چهل و پنجاه در قامت شعرهای هوشنگ چالنگی تجلی یافت و دوباره در روزنامه‌ها و مجلات ادبی در معرض داوری و لذت بخشیدن به خواننده‌ی شعر امروز قرار گرفت. کتاب‌های دیگری نیز از او منتشر شد؛ باز هم بر خلاف میل‌ش! تعداد دوستان نزدیک هوشنگ، از شمارگان یک دست افزایش نیافت. خلوتش را دوست می‌داشت و این نکته را دیگران و خاصه، جوانان پر شر و شور و ماجراجوی ساحت شعر درک نمی‌کردند.

کم‌تر میلی به آفتابی شدن داشت. ولی مزاحمت‌های مداوم و مخدوش کردن خلوت او بدون این‌که در واقع کمکی به خلق ادبیات کند، استمرار یافته بود.

اکنون دیگر بیرقی بر آبم

چشم می‌بندم و با گردنم

رعشه‌هایم را هنجار می‌کنم

آیا روح به علف رسیده ست

پس بر می‌گردم و ببینم

که میان گوش‌های باد ایستاده‌ام

تا این ماهی بغلتد و

پلک‌های من ذوب شوند

آه من می‌دانم

فرو رفتن یال‌های من در سنگ

آیندگان را دیوانه خواهد کرد

و از ریشه‌ی این یال‌های تاریک

روزی دوست فرود می‌آید و

تسلیت دوست را می‌پذیرد

اکنون چشم ببندم و کشف کنم

ستاره‌یی را که اندوهگینم می‌کند

هوشنگ چالنگی، حالا دیگر رفته است. به سیروس رادمنش و مجید فروتن و بیژن الهی و هوشنگ بادیه نشین پیوسته است؛ و از او میراثی برای ما به جای مانده در شمایل شعرهای استخوان درشت و باصلابتش.

یادش همواره باد.

شهرام گراوندی اهواز.۲ آبان ۱۴۰۰

درباره Habib

متولد سال ۱۳۳۰ رشت استان گیلان- کسب لیسانس از دانشگاه ملی ایران- کوچ به ینگه دنیا سال ۱۳۶۵ و اقامت در کالیفرنیا-چاپ اولین کتاب شعر بنام (الف مثل باران) در سال ۱۳۸۴ در ایران توسط انتشارات شاعر امروز.
این نوشته در یاد بعضی نفرات ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید