یک شعر از جهانگیر صداقت‌فر

  جهانگیر صداقت‌فر1

گدازنده در سوز ِ ندامت

دریغا،

چه مهرگونه دمیدم ز تارکِ شبهاتان

                                         آن همه سال‌های کبیسه

چه عبث ز هرم ِ عاطفه مرهم شدم

                                       جراحتِ  دل‌هاتان را در آن همه فصل‌های زمهریر –

داغ ِ دلم،

          این زمان

                   جهانسوز ِ جانتان با د.

 

دریغایی شعرم

همه از حسرتای حقیقتِ آشکاره‌یی است

                                      گدازنده در سوز ِ ندامت،

که در حراجگاه احساس

                       سوداگری پر مایه بودم:

                                                    جلوه‌ی جلیل ِ احسان.

انبانه‌ام تهی اما ز فنّ ِ دغا بود؛

در معامله، بی‌ دعوی سود

وسعت سرمایه تقدیم شما بود.

*

و من اکنون در انزوای سادهلوحی خود،

به کار ِ خود فریبی ِ خویشم!

هنوز،

     بی‌ اعتنا به عدل ِ ترازوی اندک و بیشم!

                                                *********

بلودر- ۱۴ آپریل ۲۰۱۲

 

درباره Habib

متولد سال ۱۳۳۰ رشت استان گیلان- کسب لیسانس از دانشگاه ملی ایران- کوچ به ینگه دنیا سال ۱۳۶۵ و اقامت در کالیفرنیا-چاپ اولین کتاب شعر بنام (الف مثل باران) در سال ۱۳۸۴ در ایران توسط انتشارات شاعر امروز.
این نوشته در شعر دیگران ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاه‌ها بسته هستند.