انتحار


رهنورد خسته لختی بر ستیغ صخره‌یی در انحنا‌ی جاده استاد،

دست خود را سایبان کرد و به چشم‌انداز پیشاروی

خیره شد با بغض‌دردی در گلوگاهش:

زندگی‌ تا دور دید جلگه‌ها و تپه‌ها می‌‌رفت

آسمان در نیلی خود غرق لذت بود

در هوا‌ی نیمروز عطر طراوت بود.

*

آفتاب از گرمی‌ مرداد

تن‌ به با د مشرقی می‌‌داد.

*

در سراشیبی غزالی‌ با کلی سرگرم بازی بود؛

رود آرامی زپیچ صخره خود را تا فرود پیش پا می‌‌ریخت.

*****

در خیالش راز‌هایی‌ بود:

این غرور آوار-

                این آبشار-

از بلندا تا حضیض خاک سرخورده چرا می‌‌ریخت

آبشار شط شده

                 از پای صخره تا کجا می‌‌رفت

تا کدامین قریه آیا، تا کدامین شهر

تا کدامین کوچه‌ها‌ی آشنا می‌‌رفت؟

*****

راز‌هایی‌ هست؛

می‌‌پنداشت:

           در پس این ماجرا‌ها ماجرایی هست؛

شاید آنجا

– در پساپشت زمین ما –

                       خدایی هست.

*****

باد

بوی غم می‌‌داد.

مرغکی پر می‌‌تکاند آن دور

بر سر سنگی‌ کنار آب.

نبض خیس لاله‌ی کوهی ز پشت مخمل گلبرگ پیدا بود

قلب عریان زمان می‌‌زد

زندگی‌ زیر علف‌ها بود.

*

غم در اعماق وجودش مثل سکر جرعه‌ی درد شرابی تلخ،

                                                             شیرین بود.

پیش رویش تا افق پهن زمین از لاله خونین بود.

*****

در سکون لحظه‌یی،

                    تنها و بی‌‌امید، سرخورده

رهنورد خسته جان

                    دل‌ زین جهان بر کند؛

در غروب غربت آنجا،

                        بر چکاد باد

همسفر با آبشار، از اوج

تن‌ به خاک افکند.

*****

بره آهوی جوانی‌ بر لب آب از هراس مبهمی رم کرد؛

کرکسی در شیب تپه بال می‌‌گسترد.

                                                              *******

باز نگری: بلودر- ۴ جولای ۲۰۰۱

 

درباره Habib

متولد سال ۱۳۳۰ رشت استان گیلان- کسب لیسانس از دانشگاه ملی ایران- کوچ به ینگه دنیا سال ۱۳۶۵ و اقامت در کالیفرنیا-چاپ اولین کتاب شعر بنام (الف مثل باران) در سال ۱۳۸۴ در ایران توسط انتشارات شاعر امروز.
این نوشته در شعر دیگران ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاه‌ها بسته هستند.