فضل‌الله روحانی ادیبی انسان‌دوست

نوشته‌ی: بیژن اسدی‌پور


 

زنده یاد فضل الله روحانی 

پانزدهم فوریه ۲۰۲۲ دوست نویسنده و پژوهشگر و شاعرمان فضل‌الله روحانی در ‌لس‌آنجلس برای همیشه ما را ترک کرد. او متولد کازرون به سال ۱۳۱۹ خورشیدی بود. دو بار ازدواج کرد و از همسر اولش دو دختر به نام‌های بهار و نیما دارد. ازدواج دوم او با هلن نوشی برای سی سال تا پایان عمر ادامه داشت.  او در زمینه‌های مختلف ادبی فعالیت نموده و آثاری از خود به جای گذاشته است: ترجمه، شعر، داستان، پژوهش و نقد ادبی. 

 

روحانی آثارش را با نام خود و یا با نام های‌مستعار منتشر می‌کرد – او از دهه چهل، از راه دور با نشریه «توفیق» با نام‌های‌مستعار «شیخ شلتوک»، «صنعان»، «ملای بومی» همکاری می‌کرد  و بعدها با نشریه «آهنگر در تبعید» منوچهر محجوبی همکاری نزدیک‌تری داشت. او برای برخی از نوشته های جدی و اشعار خود نیز نام مستعار «مازیار» را به کار می گرفت.  با نشریات بسیاری در خارج از کشور همکاری داشت، از جمله: نشریه «ایرانشهر» هوشنگ شکیبایی، «علم و جامعه» ناصر طهماسبی، «ملت بیدار» علی اصغر مهاجر، «پر» محمود گودرزی، «بررسی کتاب» مجید روشنگر، و و و . . . . 

روحانی عضو «کانون نویسندگان ایران در تبعید» و از بانیان گروه ادبی «دفترهای شنبه» در لس‌آنجلس و از اعضای «شورایعالی سازمان‌های جبهه ملی ایران – در خارج از کشور» بود. از او کتاب «مصدق و ایران معاصر» در سال ۱۹۹۶ چاپ و منتشر شده است.    

روحانی هنرمندی صمیمی و مهربان و انسان‌دوست بود. در کارهایش صداقت و مهر به مردم و سرزمین مادری موج می‌زند. از او چندین دفتر شعر و نثر و قصه و پژوهش به جای مانده است. از کتاب‌های او:  «سروده‌های سال‌های سیاه»، «سوگوارانه»، «کتاب اکبر»، «یک حرف و دو حرف»، «چادرهای سیاه»، «یادمان آلما»، «چند جستار و چند گفتار»، «خاطره‌های دور» . . . را می توان نام برد .  یاد و خاطره‌اش گرامی باد.

از اوست:

بگوش می‌رسد از هر کرانه این فریاد

که دور شحنه‌ی خونخوار بر‌قرار مباد 

حدیث هستی این شیخ نابکار، نبود

بجز فریب خلایق، بجز رواج فساد

بسی ز حق وعدالت نوید داد، ولی 

ز ره رسید و به کشتار خلق دست گشاد 

به نام دین و خداوند و رستگاری خلق 

بنای نشر خرافات و نفی علم نهاد 

فریبکارتر از وی ندید، دیده‌ی دهر 

ستمگری چو ورا، مادر زمانه نزاد! . . . 

 

درباره Habib

متولد سال ۱۳۳۰ رشت استان گیلان- کسب لیسانس از دانشگاه ملی ایران- کوچ به ینگه دنیا سال ۱۳۶۵ و اقامت در کالیفرنیا-چاپ اولین کتاب شعر بنام (الف مثل باران) در سال ۱۳۸۴ در ایران توسط انتشارات شاعر امروز.
این نوشته در یاد بعضی نفرات, یادداشت‌های پراکنده ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید