غلامحسین ساعدی

 دوم آذرماه سال‌روز درگذشت نویسنده‌ی نامور ایران غلامحسین ساعدی(گوهر مراد) است.

وی در۱۳ دی‌ماه ۱۳۱۴ در تبریز متولد شد. کار روزنامه‌نگاری را  در نوجوانی به طور هم‌زمان در ۳ روزنامهٔ فریاد، صعود و جوانان آذربایجان آغاز کرد.

ساعدی  یکی از کسانی بود که به همراه بهرام بیضایی، بهمن فرسی، عباس جوانمرد، بیژن مفید، آربی اوانسیان، عباس نعلبندیان، اکبر رادی، اسماعیل خلج و … تئاتر ایران را در سال های ۴۰-۵۰ دگرگون کرد. 

از وی کتاب‌های فراوانی به جا مانده که می‌شود از  خانه‌‏های شهر ری. شب نشینی باشکوه . عزاداران بیل ( ۸ داستان پیوسته). دندیل ۴ داستان. گور و گهواره (۳ داستان کوتاه)  واهمه‌‏های بی‌‏نام و نشان (۶ داستان کوتاه)  ترس و لرز (۶ داستان کوتاه پیوسته)  آشفته حالان بیدار بخت (‏۱۰ داستان کوتاه) نام برد.

ساعدی همچنین تعداد زیادی رمان و نمایش‌نامه نوشته است که بسیاری از آن‌ها بر روی صحنه نمایش داده شدند. فیم‌نامه‌های گاو و آرامش در حضور دیگران نیز از وی بر اکران عمومی آمدند.

پس از سال  ۱۳۵۷ ساعدی مجبور شد ایران را ترک کرده و در فرانسه اقامت کند. نمايشنامه اتللو در سرزمين عجايب را در غربت نوشت. وی در روز شنبه ۲ آذر ۱۳۶۴ در پاریس درگذشت و در گورستان پرلاشز در کنار صادق هدایت به خاک سپرده‌شد.

در زیر نامه‌ای از ساعدی را با دستخط او از شناختنامه ساعدی کار جواد مجابی برای‌تان نقل میکنیم.

 

درباره Habib

متولد سال ۱۳۳۰ رشت استان گیلان- کسب لیسانس از دانشگاه ملی ایران- کوچ به ینگه دنیا سال ۱۳۶۵ و اقامت در کالیفرنیا-چاپ اولین کتاب شعر بنام (الف مثل باران) در سال ۱۳۸۴ در ایران توسط انتشارات شاعر امروز.
این نوشته در یادداشت‌های پراکنده ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

3 پاسخ به غلامحسین ساعدی