دفتر ِ هُنر، رنگین کمان ِ جهان˚شمول ِ فرهنگ و هنر ِ ایران

جلیل دوسفخواه
دکتر جلیل دوستخواه

زنجیره شناخت˚نامه‌های بزرگان فرهنگ و هنر ایران

از روزگار جنبش مشروطه‌خواهی تا امروز

    گاهنامه‌ی ممتاز ِ دفتر ِ هنر، در بیستمین سال زندگی‌ی برومندش، شماره‌ی  بیست و یکم خود را در دویست صفحه‌ی پُر و پیمان با بُرش ِ ٢٧×٢۱ سانتیمتر، در بهار امسال در شهر ستاکتوندر ایالت کالیفرنیای آمریکا، به گنجور ِ تاریخ و فرهنگ ایران، سپرد و نمونه‌ی والای دیگری شد از ایرانی ماندن و جهانی شدن“.

  این دفتر، همچون بیست دفتر ِ پیشین ِ این گنجینه، ویژه نامهاست و با یاد ِ همیشه بیدار ِعلی‌اکبر دهخدا، یکی از پیشگامان روزنامه‌نگاری در ایران، طنزنویس، شاعر و مؤلف ِ اثرهای مهمّی همچون امثال و حکم و لغت نامه، نشریافته است.

  بنیادگذار و ناشر ِ این مجموعه‌ی والا و دنباله‌دار، هنرمند شایسته‌ی نگارگر و طنزنگار ِ روزگارمان، بیژن اسدی‌پور است که با این کار ِ کارستان خود، فرهنگ و ادب و هنر ایران معاصر را شکوهمندتر از همیشه، در گستره‌ی جهانی، بر کرسی‌ی زرّین نشانده است.

***

  هرگاه هنوز هم هستند کسانی که گاه از سر ِ ناآگاهی و یا – خدای ناکرده – با انگیزه‌هایی خاصّ و عنادورزانه، کوشش‌های فرهنگی‌ی ایرانیان دور از میهن را نادیده می‌گیرند و یا بدان‌ها کم‌بها می‌دهند، کوشندگانی همچون بیژن اسدی‌پور، نه با پاسخ‌گویی‌ی احتجاج‌آمیز و غوغاگرانه، بلکه با کاری کارستان و نمایش ِ رنگین کمانی از هنر و ادب و فرهنگ، پوچی و یاوگی‌ی ِ آن گونه شبهه‌انگیزی‌ها را پیش از گذار ِ کاروان و داوری ی واپسین ِزرگر ِ نقاد ِ هوشیار ِ زمانه، به اثبات می‌رسانند.

***

  دفتر هنر، ویژه‌ی دهخدا، با همراه داشتن ِ دو لوح ِ فشرده از صدا و تصویرهای دهخدا، بزرگداشتی سزاوار و در کمال و خواندنی، شنیدنی و دیدنی است.

  در بزرگداشت ِ دهخدا و زندگی‌ی بَرومند و دستاورد ِ عظیم ِ او، تا کنون گفتارها، نشریّه ها و کتاب‌های متعدّدی، نشریافته و – به رغم ِ کژتابی‌های برخی از دست اندرکاران زمانه – بسیاری از بایسته‌ها گفته و نوشته و مطرح شده است؛ امّا حق این است که کار ِ دفتر ِ هنر، از گونه‌ای دیگر و نقطه‌ی اوجی در این راستا به شمار می‌آید و به راستی سزاوار آفرین! و دست مریزاد! بر بیژن اسدی پور و یاران و همکاران اوست.

***

  برای روشنگری‌ی بیشتر و آگاهی‌ی خواننده، نمایه‌ای از عنوان‌های بیست شماره‌ی پیشین ِ دفتر ِ هنر را پایان بخش ِ این یادداشت، می‌کنم:

شماره‌ی یکم ۱۳۷۲: ویژه‌ی محمّدعلی جمال زاده.

شماره‌ی دوم ۱۳۷۳: ویژه‌ی فروغ فرّخ زاد.

شماره‌ی سوم ۱۳۷۴: ویژه‌ی صادق چوبک.

شماره‌ی چهارم ۱۳۷۴: ویژه‌ی سیمین دانشور.

شماره‌ی پنجم ۱۳۷۴: ویژه‌ی هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه).

شماره‌ی ششم ۱۳۷۵: ویژه‌ی صادق هدایت.

شماره‌ی هفتم ۱۳۷۶: ویژه‌ی طنز ایران.

شماره‌ی هشتم ۱۳۷۶: ویژه‌ی احمد شاملو.

شماره‌ی نهم ۱۳۷۶: ویژه‌ی تقی مُدرّسی.

شماره‌ی دهم ۱۳۷۷: ویژه‌ی سیمین بهبهانی.

شماره‌ی یازدهم ۱۳۷۷: ویژه‌ی ابوالحسن صبا.

شماره‌ی دوازدهم ۱۳۷۹: ویژه‌ی هادی شفائیّه.

شماره‌ی سیزدهم ۱۳۷۹: ویژه‌ی نیما یوشیج.

شماره‌ی چهاردهم ۱۳۸۰: ویژه‌ی محمود دولت آبادی.

شماره‌ی پانزدهم ۱۳۸۱: ویژه‌ی محمّدرضا و همایون شجریان.

شماره‌ی شانزدهم ۱۳۸۲: ویژه‌ی بهروز وثوقی.

شماره‌ی هفدهم ۱۳۸۴: ویژه‌ی جواد مُجابی.

شماره‌ی هیجدهم ۱۳۸۷: ویژه‌ی قمرالملوک وزیری.

شماره‌ی نوزدهم ۱۳۸۸: ویژه‌ی سه تفنگدار طنز ایران (بیژن اسدی‌پور، پرویز شاپور و عمران صلاحی).

شماره ی بیستم ۱۳۹۰: ویژه‌ی روزنامه‌ی فکاهی‌ی توفیق.

________________

*جمع صفحه‎های بیست و یک دفتر: ۳۳۵۴

درباره Habib

متولد سال ۱۳۳۰ رشت استان گیلان- کسب لیسانس از دانشگاه ملی ایران- کوچ به ینگه دنیا سال ۱۳۶۵ و اقامت در کالیفرنیا-چاپ اولین کتاب شعر بنام (الف مثل باران) در سال ۱۳۸۴ در ایران توسط انتشارات شاعر امروز.
این نوشته در دفتر هنر, یادداشت‌های پراکنده ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاه‌ها بسته هستند.